zaterdag 20 augustus 2016

Miet en Griet 51

De geschiedenis herhaalt zich (klik hier)

Dodelijk vermoeid van het roze feest vliegen Miet en Griet slapend naar Egmond. 
Pas als Twan zijn zwemvliezen in het zand zet, komen ze bij hun positieven. Ze bedanken de meeuw vanuit de grond van hun kleine hartjes voor de beleving die hij ze heeft bezorgd. 
Vooral Griet raakt niet uitgepraat over de glitter en de extravagantie, dat het zo leuk zou zijn heeft zij niet verwacht. Voor de feestgangers die weinig om het lijf hadden, heeft ze haar ogen gesloten, maar ze begrijpt dat deelnemers in boerkini het andere uiterste was geweest.
Twan is blij met het enthousiasme en vindt de missie geslaagd. Als de dames het deurtje van de zandkuil hebben dichtgetrokken, vliegt hij naar Alkmaar om zijn soortgenoten op te zoeken.

In een buitenwijk van de stad vindt hij de kolonie in rep er roer. Er wordt onsamenhangend gekrijst en gesnaterd over het meeuwenbestrijdingsbeleid dat mogelijk herroepen wordt.
De meeuwen hebben een rustige zomer kunnen beleven omdat de rechter de gemeente verbood de beschermde vogels nog langer dwars te zitten.
Twan heeft, tegen zijn zin, veel jonge meeuwen uit het ei zien komen, vrijgezel in hart en nieren, heeft hij het niet op met jong grut. Sommige ouders hebben van opvoeden geen kaas gegeten en hun kroost groeit op voor galg en rad. Ze maken onnodig herrie, hebben een grote bek en reageren agressief als ze een beetje eten in hun vizier krijgen.
Achterneef Jopke is zo’n onopgevoed exemplaar, daarbij heeft hij een aangeboren slaapstoornis. 
Elke ochtend om 5.00 uur zet hij het op een krijsen en maakt met veel misbaar de buurtbewoners wakker.
Wat betreft een gedeelte van zijn soortgenoten begrijpt Twan de klachten van de mensen wel, maar zoals het vaak gaat met bestrijdingsbeleid, moeten de goeden onder kwaden lijden.
Goed beschouwd hebben de burgers zelf de overlast veroorzaakt door slordig om te gaan met huisvuil en de meeuw van extra lekkers te voorzien om vervolgens te klagen over overlast. 
Het is net als verhuizen naar het platteland en daarna zeuren over megastallen en stank.

Eigenlijk hoort een meeuw langs de kust te foerageren, maar hij is gewend geraakt aan een gevarieerd menu, rauwe vis eet hij bijna niet meer. De jongere generatie weet waarschijnlijk niet eens hoe een visje te vangen, die halen hun kant-en-klaar bereide maaltje op de markt of bij de snackbar.
Als de plannen doorgaan zal het voor Twan en de oudere generatie wel loslopen, maar de jongeren zullen weinig kans krijgen een nest te bouwen en als het al lukt, zal hun kroost niet uit het, met olie ingesmeerd, ei komen. Diervriendelijke maatregelen noemt de gemeente dat.
Achterneef Jopke stelt voor de burgemeester bij de eerstvolgende gelegenheid, als hij in zijn goeie pak staat met de blingblingketting om zijn nek, eens flink te kakken te zetten. Een paar vette flatsen en zijn pak is naar de filistijnen. Wat denkt die vent wel, ons beschermde diersoort bestrijden, dat is discrimininatie.

Twan zucht eens diep, de geschiedenis herhaalt zich en de jeugd vindt opnieuw het wiel uit.


foto's internet

3 opmerkingen:

  1. Hier zijn gelukkig nauwelijks meeuwen. Hun gekrijs kan ik niet erg waarderen.
    Twan is natuurlijk een schatje. En ik ben ook tegen dieronvriendelijke maatregelen.
    Je verhaal is weer prachtig.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heerlijk verhaal weer.. Twan moet blijven, Twan moet blijven *scanderend*. En de dames zijn zeker nog lekker onder zeil?
    Ik heb weer genoten! Ben benieuwd of ze weer naar Den Haag gaan haha..

    BeantwoordenVerwijderen