zondag 23 november 2014

Miet en Griet 23

Griet neemt de leiding

In de zandkuil van Miet en Griet hangt een sombere sfeer. Het droevige bericht dat Twan heeft overgebracht is de zusters niet in de kouwe kleren gaan zitten. Miet is aan het eind van haar emotionele krachten en ligt de meeste tijd in bed onder haar ingelijste racepakje.
Natuurlijk is het verdrietig dat het vlooiencircus samen met zijn artiesten zo triest aan zijn einde is gekomen, maar diep in haar hart is Griet er niet rouwig om dat voor haar zuster de weg naar een leven als motordiva is afgesloten. Griet kijkt wel uit dat ze zich daarover uitlaat. Voorlopig heeft Miet tijd nodig om te treuren om Luigi en haar carrière die niet van de grond is gekomen.
Griet doet haar best het Miet zo goed mogelijk naar de zin te maken. Ze reddert de hele dag, kookt, maakt thee en houdt het zandkuiltje op orde. Kortom de rollen lijken omgedraaid. Terwijl Miet haar middagdutje doet neemt Griet met Twan de afgelopen avontuurlijke zomer door. Ze begint haar relaas met de reis op het houtvlot om de soep van Sjef Kokkel in IJmuiden te krijgen. Daarna volgt, op het cruiseschip, het casinoavontuur dat ze amper overleven. De vriendschap die ze met Twan sluiten en de uitjes die hij ze heeft bezorgd. ‘Het bezoek aan de kaasmarkt zal ik nooit vergeten’, zegt Griet. ‘En dat jouw Tante Wanda de moeite heeft genomen om ons te vertellen dat je zwaar gewond in de vogelopvang lag, heb ik erg gewaardeerd.’
Griet vervolgt haar opsomming met de louche praktijken in het kasje van Sjef en de bedreiging waar Miet getuige van is geweest. Maar het ergst van alles vindt ze de overheersende wens van Miet om naar de Zwarte Cross te gaan.
‘In wezen plukken we daar nog de zure druiven van. Als we niet in de caravan van Josje en Wim waren gestapt hadden we de zomer minder turbulent afgesloten.’

‘Als de hemel valt, valt er voor meeuwen niet meer te vliegen. Het heeft geen zin er op deze manier tegenaan te kijken, het is gebeurd en jullie moeten zien daarmee in het reine te komen. Ga mee naar Texel om rustig te overwinteren, daar kun je ook aan de voet van een vuurtoren wonen.’

Griet veert op. ’Daar zeg je wat Twan, in het reine komen. Daar moeten we keihard aan werken de komende weken zodat we in 2015 een frisse start kunnen maken. Misschien wel goed om dat in een andere omgeving te doen. Ik heb het hier in Egmond wel even gehad.
Rust, reinheid en regelmaat, daar draait het deze winter om. Texel here we come,’
Twan gelooft zijn oren niet. Griet die de hakken niet in het zand zet, maar onverschrokken de leiding neemt, dat is de afgelopen maanden niet vertoond. Miet moet er wel beroerd aan toe zijn.  Alsof Griet zijn gedachten heeft geraden zegt ze. ’Miet heeft niets te willen, dit keer neem ik de belangrijke besluiten. Laat me weten wanneer je wilt afreizen, ik zal zorgen dat we klaar zijn voor vertrek.’

Vanmorgen is het trio afgevlogen naar Den Helder, waar Twan op de reling van de veerboot is neergestreken, dat scheelt vlieguren en kost minder energie.

Ze hebben er geen weet van, maar vanaf de kade zwaai ik ze uit. Voorlopig laat ik de dames tot rust komen. Ze hebben het verdiend.

maandag 10 november 2014

Miet en Griet 22

Fatale afloop

Twan zet zijn verdrietige vrachtje af aan de voet van de vuurtoren. Hij wacht tot ze in het zandkuiltje is verdwenen. Voor nu houdt zijn bemoeienis even op, de zusters moeten eerst maar met elkaar in het reine komen, hij zal morgen wel kijken hoe het ze vergaat. Twan zoekt zich een overnachtingsplekje op de boulevard. Terug naar de stad om Luigi de oren te wassen is geen optie, stel je voor dat de Italiaan spijt krijgt van zijn daden en het vuurtje bij Miet aanwakkert. Hij zou het niet op zijn geweten willen hebben. Nee, beter de situatie maar te laten zoals hij is. Komt tijd, komt raad.

In de zandkuil schuift Miet omzichtig naar haar zuster, die zwijgzaam aan tafel zit.
‘Kan ik het goedmaken, Griet? Ik wil niet dat deze affaire tussen ons in blijft staan. Ik zal tijd nodig hebben om de teleurstelling te verwerken, maar ik geloof wel dat jullie gelijk hebben, het kan nooit iets worden tussen Luigi en mij. Ik moet daar zelf achterkomen, zo werken die dingen nou eenmaal.’

‘Miet, ik begrijp niet dat jij je hoofd zo op hol laat brengen, waar zit je verstand? Als het nou een aardige vent was geweest die het goed met je meende, had ik me er misschien wel bij kunnen neerleggen, maar zo ruw hij je omver stootte en geen poot naar je uitstak, echt het was niet om aan te zien.’

‘Zout in de wonden, Griet daar help je me niet mee. Ik snap best dat je me niet meteen vergeeft, maar oprakelen heeft geen zin. Ik ga naar bed, morgen praten we verder. Ik ben doodmoe van alle emoties.’

Ondertussen speelt zich in de stad een ander drama af. Freek Ekster heeft het gehavende vlooiencircus op zijn rug gehesen en de drie artiesten hebben zich een plekje tussen zijn nekveren gezocht.  Door het gewicht van het circus moet hij een lange aanloop nemen om op te stijgen. Waarom Freek het betonnen rustbankje op het plein niet zag, zal eeuwig een raadsel blijven. Hij vliegt zich te pletter op de rugleuning en stort, inclusief zijn vracht, met een gebroken nek ter aarde. Ook zijn passagiers overleven de botsing niet.
Chiel, één van Twans maten, ziet het ongeluk gebeuren. Hij is er ook getuige van dat de heren van de gemeentereiniging kort daarna het voormalige kermisgebied tot in alle hoeken schoonspuiten. Freek wordt opgeveegd en verdwijnt zonder enig respect in hun vuilniswagentje. Geen laatste applaus, slechts een roemloos einde van het Achterhoekse vlooiencircus.
‘Ik ga maar vast naar De Vlaming’, mompelt Chiel. ‘Als Twan komt kan hij rechtsomkeert naar Egmond, iemand moet die dames daar vertellen wat er is gebeurd. Twan heeft zijn vlerken mooi vol aan dat stel.’

zondag 2 november 2014

Miet en Griet 21

Liefde maakt blind

Twan en Griet vliegen zwijgend naar Egmond, pas als ze aan de voet van de vuurtoren zitten raken ze in gesprek.
Griet deelt haar zorgen over het gedrag van Miet met de zeemeeuw. Zó kent ze haar zuster niet, die moet tot over haar oren verliefd zijn op Luigi. Ze lijkt alle schepen achter zich te willen verbranden om met haar Italiaan op tournee te kunnen gaan. Griet begrijpt er helemaal niets van.
‘Dat Miet van avontuur houdt en af en toe buiten de lijntjes wil opereren weten we zo onderhand wel, dat ze daar niet altijd open over is vergeef ik haar, maar zo ver als ze nu bereid is te gaan, wil er bij mij niet in. Zou ze aan die vingerplanten van Sjef gesnuffeld hebben, zou ze het daarom niet helder meer zien?’
Twan gelooft zijn oren niet bij de suggestie van Griet. Hij schudt zijn kop. ‘Je kunt me veel wijs maken, maar Miet en hasj daar kan ik me niets bij voorstellen, daar acht ik haar veel te verstandig voor.’
‘Nou je ziet waar haar verstand zit op het ogenblik, in elk geval niet onder haar schedeldakje.
Volgens mij regeert daar Koning Onbenul. Doe me een lol Twan en ga terug naar de stad. Freek heeft wel beloofd een oogje in het zeil te houden, maar hij is geen haar beter dan de rest van dat vlooiencircus en Bertus heeft alleen belang bij de wederopbouw, die zit heus niet op Miet te wachten.’

In de stad is Bertus samen met zijn racers bezig het circus af te breken. Luigi, die tegen een stootje kan, lijkt weer helemaal de oude. Freek pikt in de kuip de hagelstenen stuk, in de hoop dat ze sneller zullen smelten. Miet zit in alle eenzaamheid bij de kassa.
Twan scharrelt voorzichtig in haar blikveld, als ze hem ziet stapt ze opgelucht op hem af.
‘Sorry, kerel dat ik zo tegen je tekeer ging. Fred heeft gelijk, je hebt mijn uitval niet verdiend. Blijven we vrienden? Hoe is het met Griet, is ze erg boos?’
Twan windt er geen doekjes om en doet eerlijk verslag van zijn gesprek met Griet.
‘Denkt ze echt dat ik aan de hasj heb gezeten? Kent ze me zo slecht?’
‘Eerlijk blijven Miet, je vertoont de laatste dagen gedrag dat zij en ik in geen geval begrijpen.’
Miet schuifelt ongemakkelijk heen en weer. ‘Luigi heeft nog geen woord tegen me gezegd. Hij schaamt zich natuurlijk voor zijn gedrag.’

‘Kom op Miet waar zit je zelfrespect, je gaat toch niets slaafs zitten wachten tot het meneer behaagt het woord tot je te richten? Hij had direct zijn excuses moeten maken, maar blijkbaar komt dat niet in hem op. Je moet hem laten zien dat je niet met je laat sollen, pas dan zal hij waardering voor je krijgen. Ga naar huis en laat die vlo in zijn sop gaar koken. Je kunt ongezien vertrekken, ze zijn allemaal veel te druk met hun circus. Het klinkt hard, maar ze zijn jou al lang vergeten. Kijk of ze morgen de moeite nemen in Egmond langs te komen, Fred kent de weg dus zo moeilijk is het niet. Als ze niet opduiken doe je er verstandig aan Luigi en zijn circus zo snel mogelijk te vergeten.’

Diep in haar hart weet Miet dat Twan gelijk heeft, maar vertrekken voelt als een nederlaag. Aarzelend kruipt ze tussen zijn nekveren en de meeuw zet meteen de thuisvlucht in.
Hij cirkelt met opzet over de kuip. Bertus ziet ze gaan en zwaait vrolijk met een stuk tentzeil. Twan vermoedt dat hij niet rouwig is om Miets vertrek.
Zij huilt bittere tranen.