maandag 27 maart 2017

Miet en Griet 56

Voor wat hoort wat

Omwille van de vrede houdt Miet haar zuster vanavond gezelschap tijdens 
Boer zoekt vrouw. Griet heeft haar bijgepraat over vorige week, hoe in elk geval twee vrouwen hun verstand hebben gebruikt en zelf de handdoek in de ring hebben gegooid. De boeren die het overkomt wordt het op deze manier gemakkelijk gemaakt.
Riks, eeuwig met de handen in de zakken of met enorme werkhandschoenen aan lijkt niet erg onder de indruk van het vertrek van Claudia. 
Ook Marc reageert nogal onderkoeld op de tranen van Irene.
Ondertussen stuurt Olke de vegetarische Harriët naar huis. Volgens zijn vader past een vrouw die geen vlees eet niet in de familie.
In Roemenië bezorgt David Jorien een berg verdriet. Zij heeft zich iets te rijk gerekend.
Herman, die al vroeg moest kiezen, schiet niet op in de driehoek met zijn twee dames. Zijn moeder probeert wat grip op de situatie te krijgen.
Miet heeft met dit nieuws onder haar schild geen hoge verwachtingen van wat ze vanavond gaat zien.

Op weg naar de keuken van restaurant Zeeschuim ziet ze op de leestafel een blad liggen.
Haar oog valt op een foto van een vent die languit op een zwarte vleugel ligt.
De kop erboven luidt: ‘Kan mijn piano mee naar de Tweede Kamer?’ 
Eigenlijk wil ze dat artikel liever lezen dan naar die saaie boeren kijken, maar ze besluit om Griet haar zin te geven.
Halverwege de uitzending afhaken kan altijd nog.
Miet moet al snel moeite doen om zich niet te vervelen. Bij Olke worden door het Famke en Sunshine eieren gebakken en Texaanse laarzen gekocht. 
De picknick moet losjes lijken maar Miet haar schild gaat van de gedwongen sfeer extra strak staan.
In Canada staan twee vrouwen in de sneeuw, met gevaar voor eigen leven, tussen twee grote landbouwwerktuigen om de boel aan elkaar te koppelen. 
Hier kun je in elk geval zien dat Marit vast besloten is Riks aan de haak te slaan.
De moestuin in Frankrijk biedt gelegenhied tot een diepgaand gesprek. 
Herman wordt er niet veel wijzer van.
In Zambia geeft het spelevaren op de waterscooter nog enige golfbeweging en Marc mag zonnebrandcrème op een paar schouders smeren. Zo te zien gaat hem die handeling niet slecht af.
Als In Roemenië David een vuurtje stookt en letterlijk en figuurlijk een rookgordijn optrekt, vindt Miet het genoeg geweest. Ze trekt zich terug op de leestafel. Wat verder nog gebeurt met de boeren hoort ze wel van Griet. Die is nog niet uitgekeken op de zelf gekozen martelgang.

Miet leest dat het de nieuwe partij, Forum voor Democratie, is gelukt bij de laatste verkiezingen, vanuit het niets, twee zetels in de Tweede Kamer te bemachtigen.
De grootste zorg is nu dat de vleugel van een van de heren niet in zijn toekomstige werkkamer past. Miet begrijpt er niets van. Behalve boeken schrijven en een dubieuze mening geven heeft de man nog geen enkele prestatie geleverd en nu al noten op zijn zang.
Landsbelang moet toch het belangrijkste zijn waar je in Den Haag mee bezig bent. Pingelen op je piano doe je maar thuis in je vrije tijd. Het lijkt haar een vent om in de gaten te houden, mogelijk een doelwit om eens flink jeuk te bezorgen. Nu alleen nog zien of ze Griet mee kan krijgen. Desnoods gaat Miet, om haar zus in de juiste stemming te krijgen, volgende week weer een halfuurtje tussen de pannen zitten.
Voor wat hoort wat.

vrijdag 17 maart 2017

Miet en Griet 55

Twan doet verslag

Voor de zandkuil van de gezusters Zandvlo stampt hun vriend Twan Zeemeeuw geestdriftig heen en weer. Miet krijgt hem als eerste in het vizier. Ze laat het afwasje staan, waarschuwt Griet en rent naar buiten om de meeuw te begroeten.
‘Dat is lang geleden, blij je te zien. Heb je de hele winter op Texel gezeten?’

‘Zo ongeveer wel, samen met Chiel nog een kort uitstapje naar Schiermonnikoog gemaakt. 
Daar was tante Wanda weer eens in actie gekomen tegen de voorgenomen gasboringen en die demonstratie hebben we gesteund.
Politici onderflatsen is onze specialiteit. Henk Kamp zijn pak kon na afloop naar de stomerij. Eigenlijk hadden we dat in Groningen ook moeten doen, maar daar was het onheil al geschied. 
Als de NAM daar te lang treuzelt met geld uitkeren zouden ze best eens doelwit van de Groningse meeuwenkolonie kunnen worden.
Voorlopig gaan we nog probleemloos ons gang en hebben we van maatregelen tegen ons soort niet te vrezen. MevrouwThieme heeft met de verkiezingen toch maar mooi een paar zetels binnengehaald, voor ons meeuwen is dat goed nieuws.
Met een stel soortgenoten uit Scheveningen hebben Chiel en ik dat op gepaste wijze gevierd. 
Bij de patattent voor het Binnenhof lagen de lekkernijen ruimschoots voor het oprapen. 
Alleen de restanten van een broodje shoarma heb ik dit keer links laten liggen.
Jullie weten dat mijn achternicht Geertruida (van oorsprong uit Marokko, vroeger heette ze Chadir) als logo voor de PVV dient, nou die weet van blijdschap niet waar ze fladderen moet en maar krijsen dat ze gewonnen hebben. Haar baas weet nog steeds niet dat ze niet in Nederland uit het ei is gekropen en dat wil ze graag zo houden. Mij zit ze niet meer in de weg op die vlag. Het wordt alleen lastig als we haar aanvoerder een lesje willen leren. Ik vermoed dat ze de komende tijd veel wind zal vangen. Het gaat spannend worden in Den Haag. 
Als jullie daar iets van willen meemaken, roep gerust. Twan is er voor al uw vliegreizen.’

Griet tempert zijn enthousiasme. ‘We zijn niet van plan ons dit seizoen met politiek te bemoeien. Het ligt allemaal veel te ingewikkeld voor een paar simpele zandvlooien.
Straks vraag je ons nog om Rutte te hulp te schieten en buiten de landsgrenzen ons gif af te zetten.’

‘Ik vraag helemaal niets, ik bied enkel een plezierreisje Den Haag aan, wat is daar mis mee?’

Miet ziet bij deze opmerking haar kans schoon. ‘Hij heeft gelijk Griet, wat is er mis met een gezellig uitje?’

‘Er is iets mis met het reisdoel, Miet. Den Haag is een slangenkuil. Ik trap er dit keer niet in. 
We volgen het nieuws wel op de leestafel in restaurant Zeeschuim.’

‘We? Jij komt daar enkel om te zien hoe de boeren met de hunkerende vrouwen sollen. 
Jij hebt nog nooit op die leestafel gezeten. Laat staan dat je weet welke kranten daar liggen.’

‘Oh wat is ons Mietje weer op dreef. Doet alsof ze al dat zogenaamde nieuws tot zich kan nemen. 
Wij zandvlooien hebben een klein korrelig brein, wanneer accepteer je dat nou eens. We hebben geen verstand van politiek en zullen het ook niet krijgen.
Wij zijn geschikt om de mensheid jeuk te bezorgen en daar is alles mee gezegd.’

Twan maakt een eind aan het geruzie. ‘Ik zou dat tochtje niet te snel afschieten. 
Als het op kibbelen aankomt, zouden jullie in Den Haag geen slecht figuur slaan.’

Die opmerking landt in de breintjes van de zussen. 
De komende dagen is er voldoende stof tot nadenken.

maandag 13 maart 2017

Miet en Griet 54

Wauw, supergaaf, ja leuk

Griet heeft zich vorige week alleen tussen de pannen genesteld.
Zus Miet zit thuis, geen zin in de avonturen van de boeren en hun dames.
Ze mist daardoor het tranendal op de luchthaven. Daar ziet Harriët, onderweg naar Texas, opeens beren op de weg.
Yvon springt bij en staat als een waakhond bij de incheckbalie toe te zien dat deze twijfelaar hoe dan ook vertrekt. Op weg naar de diverse locaties is er de nodige verbazing. In Texas valt de uitgestrekte vlakte op, maar er is een enthousiasteling die tijdens de autorit al weet dat ze hier wel zou kunnen wonen. Deze dame is vast van plan boer Olke aan de haak te slaan. 
Bij Riks wordt het duidelijk dat hij meer op zoek is naar een huishoudster dan naar een liefhebbende echtgenoot. Ook hier loopt er eentje zienderogen warm.
Marc voelt zich niet op zijn gemak met drie vrouwen om zich heen. 
Griet heeft met hem te doen.
Op de desolate bedoening van David verloopt het wat soepeler. Hoewel een van de dames toch echt had gedacht dat hij in Boekarest zou wonen. 
Het landschap valt haar niet mee, maar ja ze ziet wel wat in de boer.
De drie giebels van Herman storten zich op de muziek. Het lijkt daar een gezellige avond te worden.

Griet denkt terug aan de tijd dat Miet de gekste capriolen uithaalde om bij motorvlo Luigi in de buurt te zijn. 
http://ferrara-mietengriet.blogspot.nl/2016/01/miet-en-griet-21.html.  Ze is nog altijd van mening dat roze wolken bloedgevaarlijk zijn. Nuchter nadenken is er niet meer bij. Griet wordt zo onderhand misselijk van het feit dat bij alle boeren alles wauw, supergaaf en leuk is. 
Zouden die vrouwen echt niet zien in welke wereld ze zich storten. In deze aflevering overheerst, behalve de tilapiakwekerij van Marc, het kale landschap. 
Yvon sluit slim af met de woorden dat de volgende week boer Herman een van de dames naar huis gaat sturen. Word je toch nieuwsgierig wie van de muzikantjes dat lot treft en dus zit Griet vanavond weer in de keuken van restaurant Zeeschuim.

Miet besluit mee te gaan om de zondagskrant te lezen. 
Er is onrust in Rotterdam. Die stad is dit weekend eerder een kookpot dan een smeltkroes van diverse culturen.
Ze heeft gehoopt dat Twan Zeemeeuw langs zou komen voor een vlucht naar de havenstad, maar helaas hij laat zich nog altijd niet zien. Die zit waarschijnlijk met zijn maat Chiel op Texel betere tijden af te wachten. Miet had dat gedoe in Rotterdam graag van bovenaf bekeken.
Flink hoor die Rutte, heeft opeens de rug recht en zijn poot stijf. 
De burgemeester verdient zeker een applaus, die moet maar zien de boel in goede banen te leiden. Terwijl Miet leest hoe de minister van gezinszaken uit Turkije het land is uitgezet, ziet Griet hoe de vrouwen van Yvon zich vrijwillig uitleveren. Ze valt bijna van de plank als ze hoort dat een van de dames een zoontje van zeven in de aanbieding heeft en dat moeders zich afvraagt hoe dat moet gaan passen in het verre Canada op een afgelegen boerderij. 
Stiekem hoopt Griet dat Riks niet voor deze vrouw kiest.
Bij alle boeren is het ook vanavond saaiheid wat de klok slaat. Echt spetteren wil het niet. 
Arme Marc weet zich nog steeds geen raad. Riks doet amper moeite om aardig over te komen. Wie voor hem gaat moet hem nemen zoals hij is. 
Dat kun je van David niet zeggen. Hij lijkt de enige die zich serieus bezighoudt met de keus die hij moet maken. Eigenlijk verveelt Griet zich danig, maar nieuwsgierigheid wint het ook nu weer. 
Ze zit de voorstelling uit en ziet dat de vrouw, die als enige aan Herman zijn gevoel heeft zitten peuteren, het veld moet ruimen. Herman geeft zich niet zomaar bloot, dat moge duidelijk zijn.
Net als Griet denkt voor dit seizoen wel klaar te zijn met Boer zoekt vrouw, meldt Yvon de nieuwe cliffhanger. Olke gaat volgende week te rade bij zijn ouders.
Vrouwenkeuring in Texas. Wauw, supergaaf, dat wil Griet niet missen.

maandag 27 februari 2017

Miet en Griet 53

Miet krijgt de kriebels

Terwijl Griet de ontbijtboel opruimt maakt Miet een hippertje over de boulevard.
Onder een bankje vindt ze een weggewaaide krant. Vetgedrukte letters schreeuwen haar toe. Nationale politie in verlegenheid gebracht. 
Aandachtig leest Miet het artikel over de loslippige agent bij de Dienst Bewaken en Beveiligen. Er mag dan veel gebeurd zijn tijdens hun winterslaap, maar bij het Ministerie van Justitie en Veiligheid is het nog steeds een puinhoop. 
Als de hoge bazen het niet zo nauw nemen met recht en eerlijkheid valt te verwachten dat de discipline in de lagere regionen op de tocht komt te staan.

Het rommelt behoorlijk in Den Haag. De een belooft nog hogere gouden bergen dan de ander. 
Er gaan beschuldigen over en weer met plaatsing van bewerkte foto’s.
Een enkeling raakt verstrikt in zijn eigen rekensommetje en dat is niet voor het eerst.
Erg smaakvol is het allemaal niet. Miet geniet van de commotie en hoopt stiekem op meer schandalen. Ze negeert de zeurende stem van Griet in haar achterhoofd. ‘Wij gaan ons niet meer verdiepen in politiek.’
Miet is niet van plan toe te geven aan de wens van haar zuster. Als Griet denkt genoeg te hebben aan die vrouwzoekende boeren is dat haar zaak.
Natuurlijk gaan ze vanavond weer samen tussen de pannen zitten in de keuken van restaurant Zeeschuim, maar als het aan Miet ligt blijft het daar niet bij.

Het is weer super, maar niet echt. Miet zit met kromme pootjes te kijken naar de verschillende activiteiten die de boeren en hun uitverkoren vrouwen zijn aangereikt. Hoe krijg je het verzonnen. Met z’n allen aan een onmogelijk vaartuig bouwen lijkt meer op teambuilding dan je in beeld spelen bij je favoriete boer. Niet te vergelijken met een ander stel dat uit een homp klei het hoofd van hun favoriet moet zien te fröbelen. Als de bejaarde vader van de vrijer uit Texas zijn zegje komt doen is voor Miet de maat vol. Een volwassen vent met grote kinderen en al een relatie achter de rug, schakelt zijn vader in als hulplijn. 
De vrouwen willen zo graag aan de man dat ze als makke schapen aanhoren wat Pa te vertellen heeft.
Miet denkt er het hare van. ‘Kappen dames, wegwezen, liever geen vent dan je onderwerpen aan de hele familie in het verre Texas.’
Wat haar betreft zou de titel van dit programma ‘Vrouw zoekt boer’ kunnen zijn.

Miet overweegt op de tiptoets van de afstandsbediening te springen en op 
RTL-4 af te stemmen. Het lijsttrekkersdebat lijkt haar vele malen spannender. 
Ze waagt de gok niet, want zelfs Tante Wiertje, de kokkin van restaurant Zeeschuim, staat tussen de bedrijven door naar de boeren te kijken.
Miet wacht de afloop niet af en verdwijnt naar de leestafel, waar Griet haar uiteindelijk oppikt.

‘Je gaat volgende week maar zonder mij kijken, ik ben er wel klaar mee. 
Zonde om daar nog weken tijd aan te verdoen.’ moppert ze tegen Griet.
Deze geeft niet veel tegengas, al met al valt het haar ook tegen. 
Ze houdt, nieuwsgierig als ze is naar het vervolg, liever een slag om het pootje.
‘De week is nog lang, we zien tegen die tijd wel of we nog zin hebben.’

‘We? Jij zal je bedoelen, ik zeg toch dat ik niet meega.’

‘Gezellige week gaat dat worden, ons Mietje heeft de pootjes alweer in het zand?’

maandag 20 februari 2017

Miet en Griet 52




Super leuk ...

Na een welverdiende winterslaap trekken de gezusters zandvlo Miet en Griet er op uit. Het is zondag en Miet herinnert zich dat in deze tijd van het jaar een aantal boeren, onder leiding van Yvon Jaspers, de zoektocht naar een vrouw begint.
In de keuken van het restaurant van Sjef Kokkel staat de tv altijd aan en daar nestelen de dames zich tussen de pannen.
Tot hun teleurstelling komen ze tot de ontdekking dat ze te lang hebben geslapen. Het voorstellen van de boeren en het overhandigen van de brieven is ze ontgaan. Ze haken aan bij aflevering drie en zijn er getuige van dat de boeren in gesprekjes van vijf minuten een keuze moeten maken met wie ze een dagje uitgaan.
Per boer blijven er vijf vrouwen over. Het valt Griet al snel op dat de term super leuk voortdurend voorbij komt. Zou dat in opdracht van Yvon zijn?
‘Denk erom het is niet leuk, nee het is super leuk.’
Griet sputtert tegen Miet. ‘Zie jij wat er super leuk is? Ik vind het maar een koude bedoening. De een staat in een aftandse caravan tien vrouwen te woord en de ander zit in een kaal prieel. De volgende heeft een megastal als achtergrond en nummer vier zit voor een pipowagen. Er is er maar eentje die er een warmpjes bijzit in een cafe.’
‘Niet zeuren, Griet, Yvon zegt net dat die boeren zelf de ontmoetingsplek mochten kiezen. Dat kun jij wel koud vinden, maar voor die jongens is het belangrijk.’
Als alle boeren hun vijf vlammen voor het dagje uit hebben gekozen en de superleuks over en weer vliegen, houden de gezusters het voor gezien.

Op weg naar de uitgang werpen ze een blik op de leestafel en realiseren zich dat ze veel meer hebben gemist. Terwijl zij heerlijk lagen te slapen werd er in de VS een malloot tot president gekozen, blijkt het vluchtelingenprobleem nog steeds niet opgelost en staan in eigen land de verkiezingen voor de deur.
Miet zit nog aandachtig te lezen terwijl Griet al bij de deur staat.

‘Kom je? We gaan ons niet meer verdiepen in politiek daar is geen beginnen aan.’

Miet is daar niet zeker van, maar zegt niets. Ze besluit de net wakkere Griet niet nu al op de kast te jagen. Benieuwd wanneer zeemeeuw Twan zich snaterend aandient voor een avontuurlijk reisje. Een vers seizoen ligt in het verschiet.

zaterdag 20 augustus 2016

Miet en Griet 51

De geschiedenis herhaalt zich (klik hier)

Dodelijk vermoeid van het roze feest vliegen Miet en Griet slapend naar Egmond. 
Pas als Twan zijn zwemvliezen in het zand zet, komen ze bij hun positieven. Ze bedanken de meeuw vanuit de grond van hun kleine hartjes voor de beleving die hij ze heeft bezorgd. 
Vooral Griet raakt niet uitgepraat over de glitter en de extravagantie, dat het zo leuk zou zijn heeft zij niet verwacht. Voor de feestgangers die weinig om het lijf hadden, heeft ze haar ogen gesloten, maar ze begrijpt dat deelnemers in boerkini het andere uiterste was geweest.
Twan is blij met het enthousiasme en vindt de missie geslaagd. Als de dames het deurtje van de zandkuil hebben dichtgetrokken, vliegt hij naar Alkmaar om zijn soortgenoten op te zoeken.

In een buitenwijk van de stad vindt hij de kolonie in rep er roer. Er wordt onsamenhangend gekrijst en gesnaterd over het meeuwenbestrijdingsbeleid dat mogelijk herroepen wordt.
De meeuwen hebben een rustige zomer kunnen beleven omdat de rechter de gemeente verbood de beschermde vogels nog langer dwars te zitten.
Twan heeft, tegen zijn zin, veel jonge meeuwen uit het ei zien komen, vrijgezel in hart en nieren, heeft hij het niet op met jong grut. Sommige ouders hebben van opvoeden geen kaas gegeten en hun kroost groeit op voor galg en rad. Ze maken onnodig herrie, hebben een grote bek en reageren agressief als ze een beetje eten in hun vizier krijgen.
Achterneef Jopke is zo’n onopgevoed exemplaar, daarbij heeft hij een aangeboren slaapstoornis. 
Elke ochtend om 5.00 uur zet hij het op een krijsen en maakt met veel misbaar de buurtbewoners wakker.
Wat betreft een gedeelte van zijn soortgenoten begrijpt Twan de klachten van de mensen wel, maar zoals het vaak gaat met bestrijdingsbeleid, moeten de goeden onder kwaden lijden.
Goed beschouwd hebben de burgers zelf de overlast veroorzaakt door slordig om te gaan met huisvuil en de meeuw van extra lekkers te voorzien om vervolgens te klagen over overlast. 
Het is net als verhuizen naar het platteland en daarna zeuren over megastallen en stank.

Eigenlijk hoort een meeuw langs de kust te foerageren, maar hij is gewend geraakt aan een gevarieerd menu, rauwe vis eet hij bijna niet meer. De jongere generatie weet waarschijnlijk niet eens hoe een visje te vangen, die halen hun kant-en-klaar bereide maaltje op de markt of bij de snackbar.
Als de plannen doorgaan zal het voor Twan en de oudere generatie wel loslopen, maar de jongeren zullen weinig kans krijgen een nest te bouwen en als het al lukt, zal hun kroost niet uit het, met olie ingesmeerd, ei komen. Diervriendelijke maatregelen noemt de gemeente dat.
Achterneef Jopke stelt voor de burgemeester bij de eerstvolgende gelegenheid, als hij in zijn goeie pak staat met de blingblingketting om zijn nek, eens flink te kakken te zetten. Een paar vette flatsen en zijn pak is naar de filistijnen. Wat denkt die vent wel, ons beschermde diersoort bestrijden, dat is discrimininatie.

Twan zucht eens diep, de geschiedenis herhaalt zich en de jeugd vindt opnieuw het wiel uit.


foto's internet

donderdag 11 augustus 2016

Miet en Griet 50

Gaypride

Miet en Griet arriveren tussen de nekveren van Twan in Amsterdam.
Zijn eerste landing is op het Damrak, want na zo’n lange vlucht verdient een meeuw wel een versnapering. Tussen een groep spreeuwen scharrelt hij zijn kostje bij elkaar. De zusters nemen met een paar korreltjes paneermeel van een restje kroket genoegen. Het trio zet koers naar de Dam waar Twan op het dak van het paleis tussen de volgepropte duiven een plekje vindt.
Beneden speelt zich een waar theater af. Het krioelt er van de mannen en vrouwen waarvan er veel opvallend gekleed zijn. In roze, zwart leer, enorme gekleurde pruiken en uitbundig opgemaakt. De carnavalsvereniging in Egmond kan er nog wat van leren.
Griet vindt het overdreven, maar Miet geniet zichtbaar van alle pracht en praal. Haar pakje zal het goed doen in deze enorme verkleedpartij.
Naast Twan strijkt een dikke duif neer. ‘Wat heb jij wonderlijk gezelschap bij je, wat is dat voor klein grut?’
‘Mijn beste vriendinnen, de gezusters Zandvlo Miet en Griet uit Egmond. Ik trakteer ze op de Gaypride en drop ze straks op een boot.’
‘Wel ja waarom ook niet, zandvlooien op de Gaypride, in Amsterdam kan alles. Ik adviseer je de boot van Karin Bloemen te nemen. Ik heb haar net gezien, dat mens heeft een te gekke hoed op, hele geschikte plek om in mee te varen. Beetje lawaaiig als La Bloemen haar zangtalent uit de kast trekt, maar de Gaypride is sowieso één grote bak herrie. Elke boot heeft zijn eigen muziek en alles aan boord zwaait met heupen en steekt de handjes in de lucht. Als je goed kijkt doen ze allemaal hetzelfde tot de burgemeester aan toe. Dat wordt nog een hele belevenis voor die twee deupen. Ik hoop dat ze er tegen kunnen. Ik vlieg naar de Jordaan, daar kun je vanmiddag vrij op straat scharrelen omdat heel Amsterdam langs de grachten staat. Nou de mazzel en succes met die meiden.’

Twan neemt zijn vrachtje weer op de nek en zet koers naar de Prinsengracht waar hij op een lantaarnpaal de botenparade afwacht. Hij vertelt Miet en Griet wat de bedoeling is. Het is niet moeilijk homomoeder Karin Bloemen te ontdekken, haar hoed torent boven alles uit. Twan laat de zusters een zachte landing maken op het hoofddeksel en maakt zich, voor hij weggemept wordt, uit de voeten. Vanaf hun eretribune hebben de zusters een prachtig zicht op alles wat er vaart en langs de grachten staat.
Het is één groot feest aan muziek en kleurrijke uitbundige kleding, hoewel bij sommige feestgangers van kleding nauwelijks sprake is, maar dat mag vandaag de pret niet drukken.
Zelfs Griet stoort zich er niet aan, wat ze nooit heeft verwacht, ze voelt zich thuis in de roze hoed.
Bij elke deining van de beroemdheid komt er heel wat in beweging en zo worden Miet en Griet al
snel opgenomen in het feestgedruis.
Voorzichtig steekt Griet twee pootjes de lucht in en begint op en neer te springen. Miet valt van verbazing bijna in het enorme decolleté van de diva, maar ze herstelt zich snel en volgt het voorbeeld van haar zuster. Eensgezind springend varen de vlooien naar het eindpunt waar Twan ze zit op te wachten. Hij overziet de armada en ziet dat het goed is. Tevreden hijst hij de verhitte zusters tussen zijn veren en gaat op de vleugels. Boven het Centraal Station is het al verdacht stil in zijn nek. Normaal wordt er gekibbeld, maar de dames liggen in elkaars pootjes onder zeil.
‘Voor pampus, napraten moet maar in Egmond', mompelt de meeuw.

foto internet